حکایت و شعر پند آموز
این نکته نوشته ایم بر دفتر عشق ، سر دوست ندارد آنکه دارد سر دوست  
لینک های مفید
 فونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا ساز

  زمانی که اسکندر مقدونی به دیدار دیوژن( فیلسوف یونانی )  رفته بود؛

  از او پرسید ؟ آیا نیاز به چیزی داری؟ دیوژن در پاسخ گفت:

  « بلی، خواهش می‌کنم از جلوی آفتاب کنار برو ».

  همراهان اسکندر از خشم می خواستند دیوژن را مورد آزار قرار دهند،

  اما اسکندر به آنها گفت: «اگر اسکندر نبودم دوست داشتم دیوژن باشم.»

[ جمعه 25 بهمن 1392 ] [ 08:53 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]
     دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم
     لیکن از لطف لبت صورت جان می‌بستم

     عشق من با خط مشکین تو امروزی نیست
     دیرگاه است کز این جام هلالی مستم

     از ثبات خودم این نکته خوش آمد که به جور
     در سر کوی تو از پای طلب ننشستم

     عافیت چشم مدار از من میخانه نشین
     که دم از خدمت رندان زده‌ام تا هستم

     در ره عشق از آن سوی فنا صد خطر است
     تا نگویی که چو عمرم به سر آمد رستم

     بعد از اینم چه غم از تیر کج انداز حسود
     چون به محبوب کمان ابروی خود پیوستم

     بوسه بر درج عقیق تو حلال است مرا
     که به افسوس و جفا، مهر وفا نشکستم

     صنمی لشکریم غارت دل کرد و برفت
     آه اگر عاطفت شاه نگیرد دستم

     رتبت دانش «حافظ» به فلک برشده بود
     کرد غمخواری شمشاد بلندت پستم


        خط زیبای استاد رضا ولی زاده

دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم	
	لیکن از لطف لبت صورت جان می‌بستم

عشق من با خط مشکین تو امروزی نیست	
	دیرگاه است کز این جام هلالی مستم

از ثبات خودم این نکته خوش آمد که به جور	
	در سر کوی تو از پای طلب ننشستم

عافیت چشم مدار از من میخانه نشین	
	که دم از خدمت رندان زده‌ام تا هستم

در ره عشق از آن سوی فنا صد خطر است	
	تا نگویی که چو عمرم به سر آمد رستم

بعد از اینم چه غم از تیر کج انداز حسود	
	چون به محبوب کمان ابروی خود پیوستم

بوسه بر درج عقیق تو حلال است مرا		
که به افسوس و جفا، مهر وفا نشکستم

صنمی لشکریم غارت دل کرد و برفت		
آه اگر عاطفت شاه نگیرد دستم

رتبت دانش «حافظ» به فلک برشده بود	
	کرد غمخواری شمشاد بلندت پستم

#حافظ

خط زیبای استاد رضا ولی زاده

[ جمعه 25 بهمن 1392 ] [ 08:03 ق.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]
            
              وقتی تنهاییم ، دنبال دوست میگردیم .

              پیدایش که کردیم . دنبال عیب هایش می گردیم .

              وقتی از دستش دادیم ، در تنهایی دنبال خاطراتش میگردیم .

              مراقب قلب ها باشیم ، هیچ چیز آسان تر از قلب نمی شکند.

                                     ژان پل سارتر


[ جمعه 25 بهمن 1392 ] [ 07:27 ق.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

               گاهی مسیر جاده به بن بست می رود
               گاهی تمام حادثه از دست می رود

               گاهی همان کسی که دم از «عقل» می زند
               در راه هوشیاری خود «مست» می رود


               گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست
               وقتی که قلب خون شده بشکست... می رود...

               اول اگرچه با سخن از عشق آمده
               آخر، خلاف آنچه که گفته است ... می رود...

               گاهی یکی نشسته که غوغا به پا کند
               وقتی غبار معرکه بنشست ... می رود

               اینجا یکی برای خودش حکم می دهد
               آن دیگری همیشه به پیوست می رود

               وای از غرور تازه به دوران رسیده ای
               وقتی میان طایفه ای پست می رود

               هرچند مضحک است و پر از خنده های تلخ
               «بر ما هرآنچه لایقمان هست می رود»

               این لحظه ها که قیمت قدّ کمان ماست
               تیریست بی نشانه که از شصت می رود

               بیراهه ها به مقصدِ خود، ساده می رسند
               امّا مسیر جاده به بن بست می رود...

                       افشین یداللهی

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود 
گاهی تمام حادثه از دست می رود

گاهی همان کسی که دم از «عقل» می زند 
در راه هوشیاری خود «مست» می رود

گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست 
وقتی که قلب خون شده بشکست... می رود...

اول اگرچه با سخن از عشق آمده 
آخر، خلاف آنچه که گفته است ... می رود...

گاهی یکی نشسته که غوغا به پا کند 
وقتی غبار معرکه بنشست ... می رود

اینجا یکی برای خودش حکم می دهد 
آن دیگری همیشه به پیوست می رود

وای از غرور تازه به دوران رسیده ای 
وقتی میان طایفه ای پست می رود

هرچند مضحک است و پر از خنده های تلخ 
«بر ما هرآنچه لایقمان هست می رود»

این لحظه ها که قیمت قدّ کمان ماست 
تیریست بی نشانه که از شصت می رود

بیراهه ها به مقصدِ خود، ساده می رسند 
امّا مسیر جاده به بن بست می رود...

افشین یداللهی

[ پنجشنبه 24 بهمن 1392 ] [ 08:09 ق.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]


                                                              

                            آپلود عکس


                                                                   شعر از حسین منزوی
                               

[ یکشنبه 20 بهمن 1392 ] [ 11:12 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

               آری آری زندگی زیباست

               زندگی آتشگهی دیرنده پا برجاست

               گر بیفروزیش، رقص شعله اش در هر کران پیداست

               ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست...

                          سیاوش کسرایی

[ یکشنبه 20 بهمن 1392 ] [ 08:57 ق.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]
عارفی گفت :

سی سال است که استغفار میکنم از یک شُکر گفتن!

گفتند : چگونه ؟

گفت : بازار بغداد سوخت، اما دکّان من نسوخت.

مرا خبر دادند، گفتم: الحمدالله.

حال از شرم آنکه خود را بهتر از برادران مسلمان خواستم و

دنیا را حمد گفتم، از آن استغفار میکنم.

تذکرة الاولیاء عطّار نیشابوری

[ شنبه 19 بهمن 1392 ] [ 08:07 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

       شاعر تاجیک مؤمن قناعت  این شعر رو در یکی از کشورهای عربی

       خلیج فارس سرود که به مزاقشان خوش نیامد .

       از خلـــــیج فـــــارس می‌آیـــــد نـــــسیم فارسی

       ابـــر در شـــــیراز می‌بارد چـــــو ســـــیم فارسی

       می‌رسد از کشتی بشکسته شعر بی شکست

       شـــعر هم بــشکست با پـــــند قـــــدیم فارسی

       شیخ را سرمست دیدم یک شـبی از بـوی نـفت

       رفـــت با عـــطر کفن عـــــطر و شــــمـیم فارسی


                          درود بر مؤمن قناعت

 

[ شنبه 19 بهمن 1392 ] [ 07:17 ق.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

     " راه رستگاری "

     از امام محمد غزالی متکلّم بزرگ اسلامی نقل شده است
     که روزی بر منبر وعظ نشست
     و گفت : ای مردم عمری است که شما را موعظه می کنم
     و اکنون می بینم که همه موعظه های من
     در این دو بیت از همشهری من فردوسی طوسی جمع آمده است
     و دو بیت زیر را فروخواند :
     ز روز گـذر کـردن انـدیشـه کـن
     پرستیدن دادگـر پیـشـه کـن
     بـه نیـکی گـرای و میـازار کـس
     ره رستگاری همـین است و بـس


     برگرفته از کتاب " مائده های فرهنگی "
     به اهتمام دکترحسین الهی قمشه ای

[ جمعه 18 بهمن 1392 ] [ 07:58 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

        "ای بخارا ای مَه نورآفرین
         ای نماد فخربر روی زمین
         خشت و سنگت پایه تاریخ ما
         استوار وسخت چون دیوار چین
         یاد تو آرد فرح بر جان و دل
         نَکهَتی دارد چو بوی فَروَدین
         آب و نانت بس گوارا و لذیذ
         بر مذاق ما بُوَد چون انگبین
         کَََس تواند رسم کردن با قلم
         این رخ زیبا بسان مَه جبین ؟
         کی رود نامت ز فکر ما برون
         ای فسون گر ، ای دل آرا سرزمین
         " بوعلی"، "عینی" ،" شکوری" ،" نقشبند"
         این بزرگان سزاوار و امین
         جملگی باشند فخر عالمی
         مایه دلگرمی ایران زمین
         لیک بدخواه اَنیرانی ما
         چون بدید این روح یکرنگی چنین
         با دوصد نیرنگ و زور و توطئه
         پاره پاره ساخت این حبل المتین
         بس که بود اندر سرش فند و فریب
         آن قصی القلب ، یوسف استالین
         با تبر بنمود خاکت را دو نیم
         نیم آن اندر حصار آهنین
         خاک پاکت چون فتاده پشت مرز
         جان ما باشد همی زار و غمین
         از فراقت در قفای سیم خار
         می کنیم فریاد با صوت حزین
         دست ما کوتَه ز "جوی مولیان "
         پای ما اندر گل و لای وزین
         سالها بودیم سرسان و سری
         داشتیم اندر گریبان،شرمگین
         لیک می دانیم دست سرنوشت
         می زداید ابرهای بغض و کین
         روز وصل دوستان آید ز راه
         شادی وامید باشد درکمین."

         هژیر تهرانی
         بیست و سوم دی ماه 1392-تهران


         بخارا : در شعر حافظ

         جوی مولیان : در شعر رودکی

         ( بوعلی ، عینی ، شکوری ، نقشبند ) : بزرگان ایران

         یوسف استالین : رهبر شوروی سابق

[ پنجشنبه 17 بهمن 1392 ] [ 08:22 ق.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

       ســــــمـــــرقند و بـــــخارا نـــــور چـــشـــــــمان مــــن است
       تاشکـــــــنــدم قـــــلب و کـــــابل روح ایـــــران مـــــــن است
       لـــعل ایـــــرانم بدخـــــــشــان جـــــان و جانان مـــــن است
       گـــــــنــجه خـــــاک پـــاک اجــــداد و نیـــــــاکان مــــن است
       آن بـــهـــــشتی را که توصـــــیــفش کــنند ایــــــران ماست

       بـــادکـــــوبه، مـــــــرو و غــــــزنه بـــــرکه شـــــیـــران ماست
       شـــــهر زیـــبای دوشـــنبه نـــــــور چــــشم مــــــیهن است
       آنکه می خواهد که ما بی هــم شویم اهـــــریـــــمن است
       ای بـــــرادر کــــه بــه بـــــــحـــــــرینم جـــــــدا افـــــــتاده ای
       زیـــــــر رگـــبــــــار تـــــــفـــــنگ بــی خـــــــدا افـــــــتاده ای
       تا ابـــــــد، تا بــه قـــــیامت مـــــــهر تـــــو در قــــــلبم است
       تا شود ایــــران ما ایـــرانزمین، غم با دل من هـــمدم است
       هم وطـــــــن قـــــدر و بـــهای مـــــیهن خـــــــود را بـــــــدان
       یـــادگـــــــار پــــاک نیـــــــک مـــــرد طـــــــوسی را بـــــخوان
       هــــــم تـــــبارم پــــــند گــــیر از قــــــصه های پنـــــجـــشیر
       کــن نظـــــر بر راه و رســـــــم شــــاه مــــــســــعود دلــــــیر
       ســـــربـــلند و ســـــرفراز از مـــــــیهن خـــــــود یـــاد کـــــــن
       تـــــــو زبانــــت پـــــــارسی است فــــریاد کـــن فـــریاد کـــن
       هـــــموطــــن ایـــــران و ایـــــرانی بـــــه خـــــــاطر بـــــــاز آر
       پــــــندهــای کـــــــورش نیـــــــکو، نـــــیـــای ایـــــن دیـــــــار
       بــــشکند دســـتی که مــــام مـــــیهنم از هم گــــــسیخت
       دشـــــــمــــنی افـــــکند بــــین مـــا و خـــــــود گـــریـــــخـت
       میــــــهـــن ما مــــــهد پـــــاک شـــــــیر مـــــــردان و زنـــــان
       خـــــــاک پـــــاک ســـــــورنــــا و مــــازیـــــــار و بـــابــــکــــان
       آذری و کـــــرد و تاجـــــیـــک و بلـــــــوچ یـــــک پیــــــکـــریــم
       بـــــختیاری، مازنی و لر و لــــک، ما مــردم یک کــــشوریــم

                                            امید كرمانشاهی

ســــــمـــــرقند و بـــــخارا نـــــور چـــشـــــــمان مــــن است
تاشکـــــــنــدم قـــــلب و کـــــابل روح ایـــــران مـــــــن است
لـــعل ایـــــرانم بدخـــــــشــان جـــــان و جانان مـــــن است
گـــــــنــجه خـــــاک پـــاک اجــــداد و نیـــــــاکان مــــن است
آن بـــهـــــشتی را که توصـــــیــفش کــنند ایــــــران ماست
بـــادکـــــوبه، مـــــــرو و غــــــزنه بـــــرکه شـــــیـــران ماست
شـــــهر زیـــبای دوشـــنبه نـــــــور چــــشم مــــــیهن است
آنکه می خواهد که ما بی هــم شویم اهـــــریـــــمن است
ای بـــــرادر کــــه بــه بـــــــحـــــــرینم جـــــــدا افـــــــتاده ای
زیـــــــر رگـــبــــــار تـــــــفـــــنگ بــی خـــــــدا افـــــــتاده ای
تا ابـــــــد، تا بــه قـــــیامت مـــــــهر تـــــو در قــــــلبم است
تا شود ایــــران ما ایـــرانزمین، غم با دل من هـــمدم است
هم وطـــــــن قـــــدر و بـــهای مـــــیهن خـــــــود را بـــــــدان
یـــادگـــــــار پــــاک نیـــــــک مـــــرد طـــــــوسی را بـــــخوان
هــــــم تـــــبارم پــــــند گــــیر از قــــــصه های پنـــــجـــشیر
کــن نظـــــر بر راه و رســـــــم شــــاه مــــــســــعود دلــــــیر
ســـــربـــلند و ســـــرفراز از مـــــــیهن خـــــــود یـــاد کـــــــن
تـــــــو زبانــــت پـــــــارسی است فــــریاد کـــن فـــریاد کـــن
هـــــموطــــن ایـــــران و ایـــــرانی بـــــه خـــــــاطر بـــــــاز آر
پــــــندهــای کـــــــورش نیـــــــکو، نـــــیـــای ایـــــن دیـــــــار
بــــشکند دســـتی که مــــام مـــــیهنم از هم گــــــسیخت
دشـــــــمــــنی افـــــکند بــــین مـــا و خـــــــود گـــریـــــخـت
میــــــهـــن ما مــــــهد پـــــاک شـــــــیر مـــــــردان و زنـــــان
خـــــــاک پـــــاک ســـــــورنــــا و مــــازیـــــــار و بـــابــــکــــان
آذری و کـــــرد و تاجـــــیـــک و بلـــــــوچ یـــــک پیــــــکـــریــم
بـــــختیاری، مازنی و لر و لــــک، ما مــردم یک کــــشوریــم

 امید كرمانشاهی




[ سه شنبه 15 بهمن 1392 ] [ 07:12 ق.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

            گفتم : نگرم روی تو؟ گفتا : به قیامت
            گفتم : رَوَم از کوی تو، گفتا : بسلامت

            گفتم : چه خوش از کار جهان؟ گفت : غم عشق
            گفتم : چه بُوَد حاصل آن؟ گفت : ندامت

            هر جا که یکی قامت موزون نِگرَد دل
            چون سایه به پایش فِکَند رحل اقامت

            در خُلد اگر پهلوی طوبیم نشانند
            دل می‌کَشدَم باز به آن جلوه‌ی قامت

            عمرم همه در هجر تو بگذشت که روزی
            در بر کنم از وصل تو تشریف کرامت

            دامن ز کفم می‌کشی و می‌روی امروز
            دست من و دامان تو فردای قیامت

            امروز بسی پیش تو خوارند و پس از مرگ
            بر خاک شهیدان تو خار است علامت

            ناصح که رُخَش دیده کف خویش بریده‌ست
            «هاتف» به چه رو می‌کنَدَم باز ملامت؟!

                           هاتف اصفهانی

گفتم : نگرم روی تو؟ گفتا : به قیامت
گفتم : رَوَم از کوی تو، گفتا : بسلامت

گفتم : چه خوش از کار جهان؟ گفت : غم عشق
گفتم : چه بُوَد حاصل آن؟ گفت : ندامت

هر جا که یکی قامت موزون نِگرَد دل
چون سایه به پایش فِکَند رحل اقامت

در خُلد اگر پهلوی طوبیم نشانند
دل می‌کَشدَم باز به آن جلوه‌ی قامت

عمرم همه در هجر تو بگذشت که روزی
در بر کنم از وصل تو تشریف کرامت

دامن ز کفم می‌کشی و می‌روی امروز
دست من و دامان تو فردای قیامت

امروز بسی پیش تو خوارند و پس از مرگ
بر خاک شهیدان تو خار است علامت

ناصح که رُخَش دیده کف خویش بریده‌ست
«هاتف» به چه رو می‌کنَدَم باز ملامت؟!

هاتف اصفهانی

[ جمعه 11 بهمن 1392 ] [ 09:43 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]
         
              شراب ناپرورده

من شرابی می نوشم که پروردۀ هیچ می فروشی نیست
در جامی از مروارید
که دست هیچ شیشه گر بدان نرسیده است
هنگامی که زنبورها از شیرۀ گیاهان مست شوند
و خداوندِ باغ آنها را از میخانۀ گل بیرون کند ،
هنگامی که پروانگان چنان مست و بی خود شوند
که دیگر شراب نستانند
من ، همچنان ، تشنه و مخمور ، بیش از پیش ،
باده می نوشم
تا کرّوبیان عالم بالا کلاه سپید بر سر بچرخانند
و قدیسان شتابان به سوی پنجره آیند تا نظاره کنند
این مست کوچک لایعقل را که در آفتاب آرمیده است

شعر از امیلی دیکینسون
ترجمه حسین الهی قمشه ای


[ جمعه 11 بهمن 1392 ] [ 07:06 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

        من از شب های تاریک بدون ماه می‌ترسم
        نه از شیر و پلنگ، از این همه روباه می‌ترسم

        مرا از جنگ رو در روی در میدان گریزی نیست
        ولی از دوستان آب زیر کاه می‌ترسم

       من از صد دشمن دانای لامذهب نمی‌ترسم
       ولی از زاهد بی عقل نا آگاه می‌ترسم

       اگرچه راه دشوار است و مقصد ناپدید اما
       نه از سختی ره، از سستی همراه می‌ترسم

       من از تهدیدهای ضمنی ظالم نمی‌ترسم
       من از نفرین یک مظلوم، از یک آه می‌ترسم

       مرا از داریوش و کوروش و این جمله باکی نیست
       من از قداره بندان مرید شاه می‌ترسم

       نمی‌ترسم ز درگاه خدای مهربان اما
      ز برخی از طرفداران این درگاه می‌ترسم

       چو «کیوان» بر مدار خویش می‌گردم، ولی گاهی
       از این سنگ شهاب و حاجی گمراه می‌ترسم

                 مرتضی کیوان هاشمی


[ جمعه 11 بهمن 1392 ] [ 07:15 ق.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

      سلطان ولد می فرماید : روزی والدم (حضرت مولانا) فرمود که:

      « بهاء الدّین! اگر خواهی که دائماً در بهشت برین باشی،
 
      با همه کس دوست شو و کین کسی را در دل مدار! »

      و این رباعی را بخواند:

      بیشی طلبی ز هیچ کس بیش نباش
      چون مرهم و موم باش چون نیش مباش

      خواهی که ز هیچ کس به تو بد نرسد
       بدگوی و بد آموز و بد اندیش مباش

                 میراث عرفا



[ چهارشنبه 9 بهمن 1392 ] [ 07:44 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

تعداد کل صفحات : 38 :: ... 11 12 13 14 15 16 17 ...

درباره وبلاگ<


آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب
فونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا ساز
فونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا ساز
فونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا ساز

فال حافظ


وبلاگ اشعار کامل شاعران

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِیِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَیْهِ وَعَلى آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَةِ وَفی كُلِّ ساعَةٍ وَلِیّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً

خدمات وبلاگ نویسان جوان