حکایت و شعر پند آموز
این نکته نوشته ایم بر دفتر عشق ، سر دوست ندارد آنکه دارد سر دوست  
لینک دوستان
لینک های مفید
 فونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا ساز
                
            وبلاک دیگر من به نام  (  عصار خونه سید رضا آیتی )  است

[ دوشنبه 29 آذر 1395 ] [ 10:17 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

فروغی شاعر قرن سیزده و در دوره قاجاریه می زیسته .

اشعار او بیشتر بصورت غزل سروده شده است .

از این شاعر اشعار عرفانی نیز به یادگار مانده است


*************************

نه به دیر همدمم شد، نه به کعبه هم نشینم
عجبی نباشد از من که بری ز کفر و دینم

تو و کوچۀ سلامت، من و جادۀ ملامت
که به عالم مشیّت تو چنان و من چنینم

نه تو من شوی، نه من تو، به همین همیشه شادم
که به کارگاه هستی تو همان و من همینم

ز سجود خاک پایش به سرم چه‌ها نیامد
قلم قضا ندانم چه نوشته بر جبینم

چه کنم اگر نگردم پی صاحبان خرمن
كه فقیر خانه بر دوش و گدای خوشه‌چینم

رخ دوست را ندیدم دم رفتن، ای دریغا
که به روی او نیفتاد نگاه واپسینم

تو و زلف مشک بارت من و چشم اشک بارم
تو و لعل آبدارت من و کام آتشینم

کسی از سخن شناسان به لب گهرفشانت
نشنید گفتۀ من که نگفت آفرینم

من و دیده برگرفتن به کدام دل فروغی
که میسّرم نگردد که فروغ او نبینم

*************************

        فروغی بسطامی



[ دوشنبه 24 فروردین 1394 ] [ 09:41 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

                امشب رفتیم یَمن و شعر یِمنی

             نه این یه من ، نه اون یَمن
             یه من ، یه من
، یه من ،یه من

            **********************



            گر در یمنی چو با منی پیش منی
            گر پیش منی چو بی‌منی در یمنی
            من با تو چنانم ای نگار یمنی
            خود در غلطم که من توام یا تو منی!

                    ابوسعید ابوالخیر


           ************************


             گر بود قسمت ، آید از یَمن

             ورنباشد قسمت ، اوفتد از دَهن





[ یکشنبه 23 فروردین 1394 ] [ 08:31 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

چه مراسم های زیبا وبا شکوهی در طول تاریخ داشته ایم

و به فراموشی سپرده شده است . وای بحال آیندگان که هیچ ندارند .



**************************************************

جشن در ایران باستان


جشن سروش گان شادباد

جشن سروش روز از فروردین ماه، برابر با هفدهم فروردین است.

«سْـرَئوشَـه» یا «سروش»، پیام آور اهورا مزداست.

واژه سروش بمعنای "سروده شدن پیام خدایی در دل"؛

یا "نیوشیدن پیام خدا بگوش جان" می باشد.

مانند آنچه امروز به «اشراق» نام آور است.

سُروش یکی از ایزدان باستانی ایرانیان است.

او از ایزدان بزرگی است که بر هماهنگی جهان دیده بانی دارد

و پیمان‌ها را می‌پاید. سروش در اوستا به صورت مرغ سروشه

 که نماد آن خروس است ظاهر می‌شود، و نماد نیوشیدن

و پیروی از اهورامزدا به شمار می‌آید.

خروس(در زبان پهلوی خروهه)، و به ویژه خروس سپید

كه از گرامی ترین جانوران، در نزد ایرانیان به شمار می رفته

و به سبب بانگ بامدادی، نماد سروش دانسته ‌شده است.

خروس بهمراهی سگ، یاوران سروشند و اهریمنان و بداندیشان

را با بانگ کردن بهنگام برآمدن آفتاب، از زندگانی مردمان دور می کنند.

در قدیمی‌ترین بخش اوستا (بخش گاهان) ، آمده که سروش

به همراه بهمن (اندیشه نیک)، به سوی پرهیزکاران می‌آید و

به هنگام پاداش و کیفر دادن به همراه اشی است.

می گویند، ایزد سروش بر فراز کوه البرز کاخی دارد،

با یک‌هزار ستون که به خودی خود روشن است و

ستاره‌نشان (یسنه ۵۷، بند ۱۰). گردونهٔ او را در آسمان،

چهار اسب نر درخشان و تیزرو با سم‌های زرین می‌رانند.

هیچ موجودی از ایشان پیشی نمی‌گیرد و بدین‌گونه است

که او دشمنان خود را در هر کجا که باشند، دستگیر می‌کند.

در دوران فریدون نیز سروش چند بار بر این پادشاه پدیدار می‌گردد.

 نخست او را از کشتن ضحاک باز می‌دارد و سپس، به وی فرمان


      

می‌دهد تا ضحّاک را به دماوند برد و در بند کند.

ایزد سروش بعدها به یونان راه یافت و بصورت دو خدای هرمس

 (پیام آور خدایان در یونان باستان) و آپولو (خدای خورشید) درآمد.

با این تفاوت که یاوری اهورایی و پیام آوری خدایی او، بقالب

خدایان نه چندان اشوی یونانی دگرگون گشت.

روز هفدهم از هر ماه در ایران باستان ، سروش نام داشته است

 و آیین‌های دینی و جشن‌های ویژه‌ای در روزهای هفدهم

هر ماه برگزار می‌شده است که امروزه به فراموشی گراییده است ،

ولی سروش روز به ویژه در ماه فروردین از ارزش ویژه‌ای در آیین‌ها

دینی برخوردار بوده که با شست‌وشو و به پرستشگاه رفتن

و نیایش کردن همراه بوده است. این روز را روز باژ ،

یعنی روز سخن زیرلب(زمزمه، نیایش) - نیز می‌گفته‌اند.

در برهان قاطع آمده‌است که نیک است در این روز دعا کردن

و به آتشکده رفتن.


******************************************

برگرفته از سمرقند و بخارا



[ دوشنبه 17 فروردین 1394 ] [ 11:14 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]


فرخی سیستانی شاعرقرن پنجم بود . او متولد سیستان است .                                          

اشعار پر محتوا دارد . شعر زیر در مورد نوروز است                                                               

                                                             

                   *****************                                                                                                                                                                                                                                                          نوروز، روز خرمی بی عدد بود                                                                                          
                                                                                                                                                   روز طواف ساقی خورشید خد بود                                                                                    

                                                                                                                                                        مجلس بباغ باید بردن که باغ را                                                                                       
                                                                                                                                                   مفرش کنون ز گوهر و مسند زند بود                                                                                 

                                                                                                                                                     آن برگهای شاسپرم بین و شاخ او                                                                                   
                                                                                                                                            چون صد هزار همزه که برطرف مد بود                                                                               

                                                                                                                                                           نرگس بسان حلقه زنجیز زر نگر                                                                                      
                                                                                                                                                     کاندر میان حلقه زرین وتد بود ...                                                                                     

 
[ پنجشنبه 13 فروردین 1394 ] [ 08:36 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

توبه ها را بشکنید
میخانه ها را وا کنید ای باده خواران
پیمانه را احیا کنید ای مُل گساران

باده در ساغر کنید،توبه ای دیگر کنید،
خرقه از تن برکنید،توبه ها را بشکنید،
توبه ها را بشکنید‌، آمد بهاران

یادی از آیین مستانی کنید
مست پنهانی کنید

تا سحر پیمانه گردانی کنید
مست پنهانی کنید

روز و شب معشوقه‌بازی‌های عرفانی کنید
مست پنهانی کنید

مست پنهانی کنید،
مست پنهانی کنید، همچون خماران

توبه ها را بشکنید،
توبه ها را بشکنید، آمد بهاران

عاشقان غوغا کنید
هر دلی شیدا کنید

یک نفس گر می‌توان ساغر زدن
پس چرا اندیشه‌ی فردا کنید؟!
غصه از سر وا کنید،پیمانه را احیا کنید


پیمانه را احیا کنید ای بی‌قراران!

توبه ها را بشکنید،
توبه ها را بشکنید، آمد بهاران


*******************

صغیر اصفهانی



[ سه شنبه 11 فروردین 1394 ] [ 08:16 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

هدف از همگانى كردن این متن به چالش كشیدن و شناختن

حقیقتى است كه همه ساله مورد گفتگو قرار مى گیرد:

هفت سین ها باید دارای این ویژگی ها باشند .

۱- نام آنها پارسی باشد

۲- با بندواژه (حرف) سین آغاز شود

۳- دارای ریشه گیاهی باشند.

۴- خوردنی باشند

سیب. سیر. سماغ. سرکه. سمنو. سبزی( یا سبزه ) و سنجد

بر این پایه : سنبل ( نه خوراکی است نه پارسی ) تازی است

سکه ( نه خوراکی است نه پارسی ) تازی است

سماور ( نه خوراکی است نه پارسی ) روسی است

در بیست میلیون واژه های پارسی، نمی توان هشتمی را

برای هفت سین های نوروزی پیدا کرد که دارای این ویژگی ها باشند

هر یک از سین های هفت سین، نماد یکی از سپنتاهای

( هفت ابر فرشته ) کیش زرتشت است

سیر (نماد اهورا مزدا

سبزه (فرشته اردیبهشت نماد آبهای پاک است

سیب (فرشته سپندارمذ، فرشته زن ، نماد بارداری و پرستاری است

سنجد (فرشته خورداد نماد دلبستگی

سرکه (فرشته امرداد نماد جاودانگی

سمنو (فرشته شهریور نماد خواربار

سماغ (فرشته بهمن نماد باران

سماغ (واژه پارسی است و نباید با بندواژه " ق " نوشته شود

******************

((دکتر ناصر انقطاع))



[ جمعه 22 اسفند 1393 ] [ 06:49 ق.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

امشب شعری از شاطر عباس صبوحی  برایتان انتخاب کردم .

او شغلش نانوایی بود و سواد خواندن و نوشتن نداشت .

ولی اشعار زیبا ودلنشین دارد .

**************


پدر خواهد ببرّد زلفکان چون کمندش را  

پسر حیران که چون سازد گرفتاران بندش را                                                                                                                                                                                          

کند کوتاه دست از زلف و از لعل شکر خندش
نداند کاین دو هندو پاسبانانند قندش را

 

سپندش خال و دودش زلف و آتش پرتو رویش
عبس بی دود می خواهی بر این آتش سپندش را

 

نکرده هیچ ابرو خم به قطع زلف می ماند
کمانداری که داد از دست ارپیچان کمندش را

 

صبوحی آن قدر نگذاشت آن زلف دو تا بر جا
که گیری یک شب و بوسی دو لعل نوشخندش را




[ چهارشنبه 20 اسفند 1393 ] [ 11:08 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]


سید اشرف الدین گیلانی اشعار زیبا و ظنز خود را در

رونامه نسیم شمال منتشر می کرد .

این نشریه در زمان جنبش مشروطه انتشار می یافت .

امروز به مناسبت عید نوروز شعر سمنو را انتخاب کردم .


************

ننه جون من سمنو می‌خواهم

یار شیرین دهنو می‌خواهم


عاشقم من به لقای سمنو

سر و جانم به فدای سمنو


سمنو خوب تر از جان من است

سمنو شیره‌ دندان من است


من که در مطبخِ تو آشپزم

سمنو را به چه شکلی بپزم؟


ننه جون ارث به اولاد بده

سمنو را تو به من یاد بده


دختر ای ماه پسندیده من

ای رُخَت روشنی دیده من


سمنو کار تو تنها نبود

دیگ و اسباب در این جا نبود


اولا دیگ بزرگی باید

گندمِ سبزِ سترگی باید


جمع باید بکنی مردم را

آب باید بکشی گندم را


ذره‌ای خاک نریزد در دیگ

چشم ناباک نیفتد بر دیگ


جمع گردند ز نِسوان و بَنات

دور دیگ سمنو با صلوات


بنشینند همه، سُبحه به کف

پیش دیگ سمنو صف در صف


سمنو رخت به مینو بکشد

مَلَک از اوج فلک بو بکشد


تا که دیگ سمنو جوش کند

عَم قِزی، خاله قِزی، نوش کن


***************

سید اشرف الدین گیلانی ( نسیم شمال )



[ شنبه 16 اسفند 1393 ] [ 07:53 ق.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

 تشکر از استاد گرامی سید حمید برقعی

با سرودن این شعر زیبا .

شفاعت شما در روز جزا با جده ات زهرا

****************
من میروم دگر ز کنارت ، پسر عمو
دیدار ما به روز قیامت، پسر عمو

 

من میروم و مونس شب هات میشود
یک چاه و قبر مخفی و غربت ،پسر عمو

 

من حاضرم قسم بخورم که ندیده ام
از تو به غیر مهر و محبت، پسر عمو

 

زانو گرفته ای به بغل مثل کودکان
خیبر شکن روزهای شجاعت، پسر عمو

 

دنیای تو مگر که به آخر رسیده است
برخیز جان من به فدایت ،پسر عمو

 

چشمت کجاست قطره اشکی به من بده
میخواهمش برای شفاعت، پسر عمو

 

گریه مکن فدای سرت هرچه شد ؛زیاد....
.....کاری نبود عمق جراحت ،پسر عمو

 

شرمنده ام غلاف عدو دست من برید
بر دوش مانده بار خجالت ،پسر عمو


**********
سید حمید رضا برقعی




[ چهارشنبه 13 اسفند 1393 ] [ 11:11 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

نبخشیدن ، بیجا خندیدن ، شک و تردید داشتن ،

اعتماد بخدا نداشتن ، بی خبر بودن از همنوع   و

مرگ را برای دیگران حق دانستن . همه این ها از انسانیت بدور است .

****************************


ﺍﮔﺮ ﻣﺴﺘﻀﻌﻔﯽ ﺩﻳﺪﯼ،
ﻭﻟﻲ ﺍﺯ ﻧﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﺕ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﭼﻴﺰﯼ ﻧﺒﺨﺸﻴﺪﯼ
ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺷﮏ ﮐﻦ

ﺍﮔﺮ ﭼﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺩﺍﺭﯼ،
ﻭﻟﻲ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ ﺁﻥ ﭼﺎﺩﺭ
ﺑﻪ ﻳﮏ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺧﻨﺪﻳﺪﯼ
ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺷﮏ ﮐﻦ

ﺍﮔﺮ ﻗﺎﺭﯼ ﻗﺮﺁﻧﯽ،
ﻭﻟﻲ ﺩﺭ ﺩﺭﮎِ ﺁﻳﺎﺗﺶ
ﺩﭼﺎﺭِ ﺷﮏ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪﯼ.
ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺷﮏ ﮐﻦ

ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﯽ ﺧﺪﺍ ﺗﺮﺳﻲ،
ﻭﻟﻲ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﺍﻣﻮﺍﻟﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺐ ﻧﺨﻮﺍﺑﻴﺪﻱ .
ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺷﮏ ﮐﻦ

ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭ ﺣﺠّﻲ،
ﻭﻟﻲ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﻫﻤﻨﻮﻋﺖ
ﺳﻮﺍﻟﻲ ﻫﻢ ﻧﭙﺮﺳﻴﺪﻱ.
ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺷﮏ ﮐﻦ

ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒِ ﮐﺴﯽ ﺩﻳﺪﻱ،
ﻭﻟﻲ ﻗﺪﺭِ ﺳَﺮﻱ ﺳﻮﺯﻥ
ﺯ ﺟﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﻧﺠﻨﺒﻴﺪﻱ
ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺷﮏ ﮐﻦ


***************************


از : مریم نیکو بخت



[ جمعه 8 اسفند 1393 ] [ 10:42 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]

واقعا رسیدن به « خدا » خیلی سخت است .

مانند عبور از یک صحرای شن .

عبور یک کویر شنی اگر بدون راهنما باشد نتیجه آن «مرگ»است .

پس برای رسیدن به حق بهترین راه « صراط مستقیم » است .

*********************

دل جز ره «عشق» تو نپوید هرگز

جان جز سخن «عشق» نگوید هرگز


صحرای دلم «عشق» تو شورستان کرد

تا مهر کسی در آن نروید هرگز!


            ابو سعید ابوالخیر

          




[ چهارشنبه 6 اسفند 1393 ] [ 08:23 ق.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]



                     تولد حضرت زینب و روز پرستار مبارک


                      




[ دوشنبه 4 اسفند 1393 ] [ 09:53 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]
همان گونه که  سهراب سپهری سرود :

 تا شقایق زنده ست ، زندگی باید کرد

*********


پس تا زمانی که خواست خداوند است باید زنده باشیم

و زندگی کنیم بدون هیچ گونه ناشکری .

*******

می‌دود آسمان

می‌دود ابر

می‌دود دره و می‌دود کوه

می‌دود جنگل سبز انبوه

می‌دود رود

می‌دود دهکده

می‌دود شهر

می‌دود تپه و می‌دود نهر

می‌دود ، می‌دود کوه و صحرا

می‌دود موج بی‌تاب دریا

می‌دود خون گلرنگ رگ‌ها

می‌دود فکر

می‌دود عمر

می‌دود، می دود، می‌دود راه

می‌دود موج و مهواره و ماه

می‌دود زندگی خواه و ناخواه

من چرا گوشه‌ای می‌نشینم؟


*******

شاعر: ژاله اصفهانی



[ یکشنبه 3 اسفند 1393 ] [ 08:32 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]


برای کسانی که واقعا بارانی ، بارانی اند


*************************

از خویش می گریزم در این دیار، باران
دلتنگ روزگارم بر من ببار، باران


بغض گلوی ما را باری تو ترجمان باش
ای بی شکیب باران، ای بی قرار، باران


در هق هق شبانه ماند به عاشقی مست
نجوای ناودانها در رهگذار باران


از همرهان درین باغ با من چه مهربان بود
بیدی که گریه میکرد در جویبار باران


بر فرق کوه بشکن مینای همتت را
خشکید چشم چشمه از انتظار، باران


با خنجر زلالت بشکاف پرده ها را
اسب و سوار گم شد در این غبار، باران


از آن غزال زخمی برگیر خستگی را
با کاسه های سنگاب در کوهسار، باران


وه زانکه دل بریدن از خویش و با تو بودن
تا روزهای پیچان تا آبشار، باران


دلتنگ این دیارم ای غمگسار پرتو
در من ترانه سرکن با این بهار، باران


"پرتو کرمانشاهی"



[ جمعه 1 اسفند 1393 ] [ 09:44 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]
               

           این طایفه احساس دل ما نشناسند
           بی درد ، مریض اند، مداوا نشناسند

           بی خود شده اند از خود و بیگانه پرستند
           در خانه ی خود مادر و بابا نشناسند

           مرداب نشین گشته و درمانده و زارند
           امواج خروشنده ی دریا نشناسند

           از شرقی بریدند و به غربی نرسیدند
           ره گم زده اند، دیده ی بینا نشناسند

           در شهر ز همشهر به هر سو بگریزند
           در بادیه ها پهنه ی صحرا نشناسند

           خود چاره گر درد جهان بوده و امروز
           در چاره ی خود حکمت سینا نشناسند


                ***********************

           شعر از : اعظم خجسته شاعر تاجیکستان

                             *******

      وای برما ، فرهنگ مان را که (همه چیزمان در آن نهفته است )

      به روش های گوناگون از دست می دهیم .



[ پنجشنبه 30 بهمن 1393 ] [ 07:54 ب.ظ ] [ سیده رقیه آیتی ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

تعداد کل صفحات : 53 :: ... 11 12 13 14 15 16 17 ...

درباره وبلاگ


آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب
فونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا ساز
فونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا ساز
فونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا ساز

فال حافظ


وبلاگ اشعار کامل شاعران

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِیِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَیْهِ وَعَلى آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَةِ وَفی كُلِّ ساعَةٍ وَلِیّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً

خدمات وبلاگ نویسان جوان

کد حباب و قلب


// setTimeout(function () { // GetMihanBlogShowAds(); // }, 1000);